پادکست طبقه 16، میلاد منشیپور، مدیرعامل سابق تپسی – 169
میلاد منشیپور، همبنیانگذار و مدیرعامل سابق تپسی، کسی که اولین استارتاپ ایرانی رو به بورس رسوند و یکی از چهرههای تأثیرگذار توی اکوسیستم استارتاپی ایرانه. تو دورهای که مدیرعامل تپسی بود، این شرکت به یکی از بازیگران اصلی بازار تبدیل شد و مسیر جدیدی رو برای استارتاپهای ایرانی باز کرد. توی این قسمت، از مسیرش بعد از خروج از تپسی میگیم. میلاد روراست و بدون تعارف از دلیل تصمیمش برای کنار رفتن حرف میزنه، از چالشها و موفقیتهای ساختن یه استارتاپ از صفر تا بزرگ شدنش. در مورد سبک مدیریتیاش که باعث رشد تپسی شد گپ میزنیم و میپرسیم این روزا مشغول چی کاراست و برنامههای آیندهش چیه.
-
میلاد بعد از چند سال کار در مشاوره استراتژی (BCG) در آمریکا به ایران برگشت، با ذهنیت اینکه میشود یک بیزنس بزرگ در ایران ساخت.
-
با دوست قدیمیاش حمید که المپیادی کامپیوتر بود، تصمیم گرفتند وارد حوزه تکنولوژی شوند.
-
در ابتدا میخواستند یک کسبوکار در حوزه فشن لاکچری بزنند که حتی در نیویورک تایمز هم اشارهای به آن شد. اما زود متوجه شدند بازار ایران مناسب نیست و سریع به تاکسی آنلاین pivot کردند.
-
ابتدا قصد داشتند چیزی غیر از تاکسی آنلاین بزنند اما اسنپ هنوز قوی نشده بود و دیدند بازار تاکسی آنلاین جای رشد دارد.
-
در مورد اسنپ گفت که یکی از دوستانشان که مدیرعامل اسنپ شد در زمان برگشتنشان منتظر ویزا بود و این فضا شکل گرفت.
-
میلاد توضیح داد که از ابتدا ساختار سازمانی و HR تپسی را طوری طراحی کردند که حتی اگر شرکت به چند هزار نفر برسد، جواب دهد.
-
از استخدام بسیار سختگیرانه و چند مرحلهای (حتی پسرخاله و دخترخالهاش بهسختی پذیرفته شدند) تا سیستمهای مدیریتی که با رشد قابل مقیاس بودند.
-
این باعث شد فرهنگ خوبی در شرکت حاکم باشد و بچهها وفادار بمانند.
-
مقایسه با کریم (Careem) که توسط اوبر با ۳.۵ میلیارد دلار خریده شد. در حالی که ارزش تپسی شاید حدود ۶۰۰ میلیون دلار میشد.
-
تفاوت اصلی به امید به آینده و واقعیتهای اقتصاد ایران برمیگردد که باعث ارزشگذاری پایینتر و ریسک سیستماتیک بالاتر میشود.
-
تصمیمگیران با سرمایهگذاران و کارآفرینان مثل فوتبال آمریکایی رفتار میکنند: «قراره بزنت.»
-
اکثر ثروتها در ایران یا از رانت یا از تورم شکل گرفته و این باعث بیاعتمادی شدید تصمیمگیران به کارآفرینان جدید میشود.
-
ضعف اعتمادسازی خود اکوسیستم استارتاپی و رفتارهای «بچهپررو»یی اوایل را از مقصران میدانست.
-
همچنین نبود قوانین مدرن تجارت و فضای غیرقابل پیشبینی.
-
میلاد گفت حتی امروز اگر فرصتی برای ساختن یک بیزنس معنادار ببیند، دوباره در ایران انجام میدهد، با علم به اینکه «پول زیادی در آن نیست و ریسک سیستماتیک وجود دارد.»
-
«همیشه ساختار رو از اول طوری بچین که انگار قراره چند هزار نفر باشه.»
-
«هیچوقت در استخدام و اخراج سهلگیر نباش، چون آدم ضعیف شرکت رو میکشه پایین.»
-
همچنین تصمیمش به رفتن از ایران بیشتر از جنس اختلاف در نوع مدیریت و governance با گلرنگ بود.
